Έστω ότι οι τράπεζες σε μια χώρα είναι υποχρεωμένες να αναφέρουν στις οικονομικές υπηρεσίες

του κράτους όλες τις συναλλαγές των προσώπων (νομικών και φυσικών).

Επίσης η κεντρική τράπεζα που τους προμηθεύει χαρτονομίσματα, κλείσει την στρόφιγγα αυτής της μορφής νομίσματος και τις παροτρύνει (οπότε και αυτές με τη σειρά τους παρακινούν τους πελάτες τους) να κάνουν ηλεκτρονικά τις συναλλαγές τους. Αν πχ κάθε πρόσωπο από το μηνιαίο εισόδημά του που πληρώνεται μέσω μιας τράπεζας μπορούσε να πάρει σε χαρτονόμισμα μόνο το 20%. Αυτό σημαίνει ότι θα ήταν υποχρεωμένο να δαπανήσει το 80% σε ηλεκτρονική μορφή, προφανώς μέσω κάποιας μαγνητικής κάρτας.

Έχοντας τα μηνιαία αρχεία των συναλλαγών των επιχειρήσεων η εφορεία θα μπορούσα να δει και να αθροίσει τις συναλλαγές των διαφόρων προσώπων, δηλαδή τα χρήματα που πήραν αυτά που πλήρωσαν και αυτά που τους έμειναν στους λογαριασμού των.

Με αυτό τον τρόπο θα μπορούσε να προσδιορίσει φυσικά και τα εισοδήματά τους. Η φοροδιαφυγή φυσικά θα μπορούσε να ανέλθει μόνο μέχρι το 20% των εισοδημάτων. Έχοντας μειώσει την φοροδιαφυγή το υποθετικό μας κράτος, θα μπορούσε να αντλεί τα έσοδά του μόνο από άμεσους φόρους όπου είναι πιο δίκαιοι και καθένας πληρώνει ανάλογα με τις δυνάμεις του.

Προκύπτει ένα ερώτημα τι γίνεται με τα εισοδήματα που έρχονται από το εξωτερικό?

Για παράδειγμα ένας τουρίστας έρχεται 15 ημέρες και ξοδεύει συνολικά 2000 ευρώ, με τις ηλεκτρονικές του κάρτες.

Προφανώς το ποσό αυτό αντιστοιχεί σε μισό μηνιαίο εισόδημα, άρα ο τουρίστας μας έχει ένα ετήσιο εισόδημα 2000 χ 24 = 48.000 ευρώ, άρα θα φορολογηθεί με τον συντελεστή αυτής της κλίμακας.

Η φορολόγηση μπορεί να γίνει εν μέρει προκαταβολικά σε σχέση με τις προβλεπόμενες ημέρες που θα παραμείνει στη χώρα και το αντίστοιχο εισόδημα, και να γίνει εκκαθάριση όταν φύγει από τη χώρα.