Η καθολική  σχεδόν συμμετοχή στην  απεργία της 5 Μαΐου,  μας δείχνει όχι μόνο την αντίθεση του λαού στα συγκεκριμένα μέτρα, αλλά κυρίως αυτό: Πως η πλειοψηφία  των Ελλήνων  έχει χάσει την εμπιστοσύνη της στη δυνατότητα του σημερινού πολιτικού συστήματος να  αντιμετωπίσει την κατάσταση.

Για πολλά χρόνια, η ελληνική κοινωνία, πορεύτηκε με ένα μοναδικό συνδυασμό όπου όλοι και όλα μπορούσαν να «βολευτούν»:

οι χαμηλοί μισθοί του ιδιωτικού τομέα, μπορούσαν να «συμπληρωθούν»  από απασχόληση την παραοικονομία,

πολλές και μεγάλες επιχειρήσεις μπορούσαν να αυξήσουν  τα κέρδη τους από προνομιακές συμφωνίες με το δημόσιο,

το κράτος είχε αναλάβει τη συντήρηση σχεδόν του ενός τετάρτου του πληθυσμού.

Μεγάλες κοινωνικές ομάδες δεν είχαν λόγο να διαφωνήσουν κατ’ ουσία με το  σύστημα: κέρδιζαν περισσότερο  από την αποδοχή του και από ελιγμούς μέσα σε αυτό, παρά με τη  ριζική διαφωνία τους και με προσπάθειες για ανατροπή του.

 Στο πλαίσιο της παγκοσμιοποιημένης  όμως οικονομίας όλες οι εθνικές ιδιαιτερότητες στον τρόπο οργάνωσης μιας χώρας πρέπει να αλλάξουν. Το παγκόσμιο σύστημα επιβάλλει τους όρους του: μείωση εργατικού κόστους,  μετακινήσεις πληθυσμών, αύξηση ανταγωνιστικότητας, μείωση κοινωνικών παροχών.  Με λίγα λόγια σύνθλιψη του ανθρώπινου παράγοντα με σκοπό την απόκτηση όλο και μεγαλύτερων κερδών.

Με δεδομένο ότι η παραγωγική βάση της οικονομίας μας είναι περιορισμένη και εξαρτώμενη, ήταν θέμα χρόνου    να απαιτήσουν οι αγορές την επιβολή των δικών τους όρων, εξασκώντας βέβαια,  όση πίεση μπορούσαν να ασκήσουν.

Η αλλαγή  επομένως του συγκεκριμένου οικονομικού συστήματος υπό την πίεση των αγορών, είναι δεδομένη. Αυτό θα έχει ως συνέπεια την αλλαγή και του πολιτικού συστήματος που το συνόδευε. Προς ποια κατεύθυνση  όμως θα γίνουν οι αλλαγές,  δεν το γνωρίζουμε. Θα νικήσουν οι δυνάμεις της αγοράς,  επιβάλλοντας ένα απόλυτα ατομοκεντρικό μοντέλο που πιθανόν να συνοδεύεται  και από κάποιας μορφής  δικτατορία;   Ή  θα   πάμε σε πιο «ήπιες»  (κοινωνικά και περιβαλλοντικά) μορφές ανάπτυξης που το πολιτικό τους αντίστοιχο θα έχει περισσότερο σχέση με την άμεση δημοκρατία παρά με την σημερινή  κοινοβουλευτική  και κατ’ ευφημισμόν δημοκρατία; Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε εδώ.

Μια υπόθεση όμως, που μάλλον θα επαληθευτεί σύντομα, είναι πως το σημερινό πολιτικό σύστημα, θα δώσει την ύστατη μάχη, χρεώνοντας το  αδιέξοδο σε «αποδιοπομπαίους τράγους» και προσπαθώντας να λύσει το πρόβλημα με κυβέρνηση «εθνικής ενότητας». Αλλά όλες αυτές  οι προσπάθειες, είναι καταδικασμένες σε αποτυχία.

Αν ο λαός ο λαός δει τα προβλήματα  συνειδητά και  τα αντιμετωπίσει με σκέψη και με κοινωνική ευθύνη, οι απώλειες σε  οικονομικό και κοινωνικό – προσωπικό επίπεδο, είναι δυνατόν να μειωθούν.

Α.Κ.