|
Στην παραπάνω έκθεση αναφέρεται: “Στην Ελλάδα η ακαθάριστη εθνική αποταμίευση, δημόσια και ιδιωτική μαζί, μόλις ξεπερνούσε το 5% του ΑΕΠ το 2009. Η υστέρηση της εθνικής αποταμίευσης οφείλεται κατά κύριο λόγο στα μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα, αλλά και στην ταχεία αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης τα τελευταία χρόνια.” 
Εύλογο το ερώτημα γιατί δεν ενισχύονταν η αποταμίευση? Ή γιατί δεν υπήρχε προσπάθεια μείωσης της κατανάλωσης? Για παράδειγμα οι τράπεζες έδιναν αφειδώς δάνεια, η διαφήμιση ωθούσε τον κόσμο σε περισσότερη κατανάλωση, ακόμη και μετά την κρίση υπήρξε το περίφημο “πρόγραμμα ενίσχυσης της ρευστότητας” μέσω των Τραπεζών. Δηλαδή δεν υπήρξε καμιά έγκαιρη παρέμβαση που θα μπορούσε να περιορίσει την τάση για δανεισμό, και μείωση της ξέφρενης κατανάλωση?
“Το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών το 2008 έφθασε το 14,6% του ΑΕΠ και, μετά από παροδική υποχώρηση το 2009 στο 11,2% του ΑΕΠ, το πρώτο δίμηνο του 2010 έχει αρχίσει να διευρύνεται και πάλι. Το υψηλό εμπορικό έλλειμμα οφείλεται άμεσα στην απώλεια ανταγωνιστικότητας, η οποία από το 2001 μέχρι σήμερα έχει υπερβεί το 20%. Εκτιμάται εξάλλου ότι, με βάση τις σχετικές τιμές καταναλωτή αλλά και με βάση το σχετικό κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος, η μείωση της ανταγωνιστικότητας είναι πιθανό να συνεχιστεί και το 2010. ” Η αναφορά του κόστους εργασίας, έχει ευθείες αναφορές και μένει ασχολίαστη. Όμως θα μπορούσε να αναφερθεί σαν αιτία του ελλείμματος οι αυξημένες εισαγωγές σε σχέση με τι εξαγωγές οι οποίες θα μπορούσαν να περιορισθούν με μια αύξηση του Φ.Π.Α στα εισαγόμενα προϊόντα και υπηρεσίες. “Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα επέδειξε ισχυρές αντοχές στην διάρκεια της διεθνούς κρίσης, γεγονός στο οποίο συνετέλεσε και η παροχή άφθονης ρευστότητας από το Ευρωσύστημα με χαμηλό κόστος. Προϋπόθεση όμως για να διατηρήσει ο τραπεζικός τομέας αυτή την ανθεκτικότητά του και στο μέλλον, ιδιαίτερα εν όψει της σταδιακής απόσυρσης των έκτακτων μέτρων παροχής ρευστότητας, είναι η αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης...”, η οποία εν μέρει δημιουργήθηκε από τα μέτρα ρευστότητας και τις διάφορες κοινοπραξίες δημόσιου- ιδιωτικού τομέα (Γέφυρα Ρίου-Αντιρίου, Αττική οδός, κλπ) Η οικονομική πολιτική μπροστά στις μεγάλες προκλήσεις προσανατολίστηκε σε αποφάσεις οι οποίες, αν εφαρμοστούν αποτελεσματικά και εμπλουτιστούν με τολμηρές διαρθρωτικές αλλαγές, θα θέσουν τις στέρεες βάσεις για τη σοβαρή και μακρά προσπάθεια που απαιτείται. Οι μέχρι στιγμής αποφάσεις στοχεύουν κυρίως στη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος και στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των αγορών στο μέλλον της οικονομίας. Όσον αφορά τον πρώτο στόχο, τα συμπληρωματικά μέτρα που εξαγγέλθηκαν στις αρχές Μαρτίου βρίσκονται στη σωστή κατεύθυνση και κρίθηκαν θετικά από τα θεσμικά όργανα της ΕΕ. Θα μπορούσαν βέβαια οι μειώσεις των επιδομάτων να ήταν μεγαλύτερες στα μεγάλα εισοδήματα, ή ο φόρος για στην βενζίνη να ήταν χαμηλότερος και να έμπαινε παραπάνω ΦΠΑ στα εισαγόμενα αλλά, αλλά θα μπορούσαν να θιχτούν κάποιες εταιρίες και... Για να αντιστρέψουμε οριστικά τις δυσμενείς τάσεις, πρέπει να υπερβούμε τον εαυτό μας και να εκπλήξουμε θετικά τις αγορές επιτυγχάνοντας βελτιώσεις μεγαλύτερες και από αυτές που έχουν προβλεφθεί. Συγκεκριμένα, θα έχει μεγάλη σημασία για το γενικότερο οικονομικό κλίμα, αν η δημοσιονομική εξυγίανση στο σκέλος των δαπανών προχωρήσει ακόμη περισσότερο από ό,τι μέχρι στιγμής προγραμματίζεται, ώστε να επιτευχθεί εφέτος μείωση του ελλείμματος μεγαλύτερη και του 5% του ΑΕΠ, ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη ότι το έλλειμμα του 2009 αναθεωρήθηκε σε 13,6% και μπορεί να αναθεωρηθεί περαιτέρω. Η προσαρμογή αυτή είναι εφικτή αν επιδιωχθούν, με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και ταχύτερο βηματισμό, ο περιορισμός της σπατάλης και η συγχώνευση ή και κατάργηση φορέων του δημόσιου τομέα, που δεν προσφέρουν πραγματικό έργο. Βέβαια μέχρι τώρα αυτοί η δημόσιοι φορείς δημιουργήθηκαν με νόμους τους οποίους τους ψήφισαν βουλευτές και κόμματα, και προφανώς εξυπηρετούνταν πελατειακές ανάγκες αφετέρου απορροφούσαν μέρος της ανεργία και αναδιανέμονταν εισόδημα. |
